Kitap Kulübü
Atılıyoruz artık,
Genç, körpe yüreğimizle yaşama
İnsan için, doğa için
Geride bırakırken sevdiklerimizi
Buğulanıyor narin
Ve dökülüyor ince sızılarımız
Öylesine içten ki
Uçurtmalar havalanıyor o an
Ve öylesine körpe ki...
Selamlıyoruz insanlık adına doğayı
Kalem ve kâğıtlarımızla düşüyoruz yollara sonra
Yeni umutlara yelken açarak en önemlisi
Kömür havzalarına düşüyoruz
Buğday tarlalarına,
Ovalara düşüyoruz
Ağaçlara, kuşlara
Sıradan öykülere
Ama sıradanlığı aşarak
Karanlıkları aşarak düşüyoruz
Gazete manşetlerini hiçe sayarak
Aktüel dergilerini alt üst ederek yani
Körpe yüreklerimizle,
Karlı dağlarına memleketimizin
Çalılıklarına,
Kayalıklarına,
Ocaklarına
Oooy çocuklar!
Vurmayın uçurtmalarına onların
Ellerinden almayın
Dokunmayın parklarına
Körpe yüreklerine dokunmayın
Onlar için düşüyoruz yollara
Ve elbet bir nehirse yaşamak
Tüm benliğimizle
İşte and içiyoruz
Tarih ve insanlık adına
Bu meşaleyi gelecek nesiller adına gönderiyoruz
Ve elbet bir nehirse yaşamak,
Ki biz o nehrin en küçük bileşenleriyiz
Ve elbet denizlerle kucaklaşacağız bir gün
Mavilikleri taşıyacağız geleceklere
Mavilikler için düşüyoruz
Körpe yüreklerimizle ve öylesine içten...
Soner Altundağ
|